Dromen mag weer

Het kan niemand ontgaan zijn: het gaat beter en beter met MVV. De verdiende periodetitel doet de volksclub meer dan goed. Lachende gezichten, plezier op de training, bijna alles lukt. Laten we het vooral koesteren.

Maar laten we toch nog héél even terugkijken. Iets minder dan een jaar geleden stond ik er, weliswaar als verslaggever. Voor De Geusselt, voetbaltempel van het diepe zuiden. Er moest op dat moment een heuse nachtwake aan te pas komen om de club, maar vooral het toenmalige bestuur, wakker te schudden. Heeft het geholpen? Wie zegt het… -8 is nu +29, dat is een feit.

Een pluim voor het nieuwe bestuur is op z’n plaats. Ze moesten risico’s nemen. Oude knarren werden bedankt. Frisse jongeren stonden te trappelen. Een trainer als Trost past perfect in dat plaatje. Een avondje MVV is niet langer een martelgang. Eerder een uitje.

De clubleiding moet nu waken voor te veel euforie. Een lastige taak met die uitzinnige supportersschare (en terecht). Maar dit is pas het begin. Het mag geen incidenteel succes zijn. Als MVV – onder leiding van dit bestuur – structureel goed gaat presteren, dan mag Maastricht weer voorzichtig dromen. Dromen van Ajax of PSV thuis. En ja dat is altijd lastig.

Luister HIER naar mijn radioverslag van de nachtwake voor MVV, met onder andere Frans Theunisz. 

The Voice of… John

Ik heb het nog redelijk lang volgehouden. Tot de eerste liveshow kon ik het wel behappen. Maar The Voice of Holland verzandde vanaf dat moment in één groot commercieel drama, waarvan het einde nog lang niet in zicht is.

Credits
Zingen is een vak; entertainen een roeping. Ik geef toe: een gouden strot kan een aantal kandidaten van The Voice niet ontzegd worden. Daarom was het programma ook een daverend succes de afgelopen maanden. Concurrent Popstars, van SBS6, werd een derderangs niksnuttenshow. Alle credits voor het succes dus.

Toch werd vooral in proRTL programma’s de kwaliteit van de kandidaten tot grote hoogte opgehemeld. En dat terwijl de zang vooral gepaard ging met héél véél galm. Echo, een technisch middel om fouten te maskeren. Ook de dans was soms abominabel. De houding van de jury op beslissende momenten een farce.

Exportproduct
Goed, er is een winnaar: Ben Saunders. Tattoomonster van beroep. Zijn tattooshop in Hoorn kan de vraag niet meer aan. Heel ons land wil een anker op z’n bovenarm, of nog erger: een gouden tand. Veel belangrijker vind ik echter de vraag: is hij de beste ‘Voice’, of is Saunders het gewenste exportproduct van meneer John de Mol – de baas van de zaak.

Een nobele man is die De Mol. Hij wil een dramacarrière als Jamai, Boris, Rafaëlla (en noem maar op) voorkomen. De ster die nu geboren is, moet over tien jaar – net als Marco Borsato lang geleden – nog in de top van de hitlijsten staan. Dus de marketing rond Saunders wordt de komende tijd flink opgedreven, want belofte maakt schuld. En ook het buitenland lonkt.

USA
De Mol, ik mag helaas nog geen John zeggen, heeft z’n kijkcijferhit inmiddels verkocht aan zes landen. Vooral Amerika wordt het beloofde land. Saunders wordt zelfs speciaal ingevlogen om daar op te treden in de eerste liveshow. Heel USA zal daar wakker van liggen, denk ik.

Nee, The Voice of Holland werd aangekondigd als een revolutionair talentenprogramma: het uiterlijk telt niet meer; zang is een absolute must. Helaas kapseisde het schip hopeloos, onder druk van hoge kijkcijfers en marketing. En één man, of bankrekening, profiteert daar goed van. 

Jarige Mart pesten

Mensen herinneren me er nog wel eens aan. Vroeger, toen alles beter en anders was, deed ik wel eens ‘collega’ Mart Smeets na. Het resulteerde in lange monologen met foute intonatie en vreemde gebaren aan de keukentafel. ‘Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik’, het werd een gevleugelde uitspraak. Niks mis mee, toch?

Anekdote
Mart Smeets blijft ondanks zijn iet wat arrogante gedrag een boeiende man. Een anekdote die ik vaak heb moeten vertellen, en nu dus weer, gaat terug naar Middelburg mei 2010. Na de spannende derde etappe van de Ronde van Italië, gewonnen door een onbekende Belg, kom ik Smeets tegen achter de finish. De enige vraag die ik stel: ‘Tijd voor een fotootje Mart?’

Het is jeugdsentiment. Want 11 jaar eerder ging ik al tijdens de Amstel Gold Race met de forse presentator op de foto voor de plaatselijke kruidenier. Het bleek niet meer dan een publiciteitsstunt van de eigenaar te zijn, die met het kiekje de indruk wekte dat de anchorman vaste klant was. Maar goed, een foto 11 jaar later in Zeeland zou toch een onvervalste reünie zijn geweest! Koning Smeets weigert echter: ‘Geen zin in jongeman; geen tijd voor die flauwekul.’

TVL
Ook al ken ik de zelfingenomen Smeets niet persoonlijk, eerlijk is-ie wel. En dat laatste kun je hem ook niet ontzeggen in het abominabel slechte item van TV Limburg (TVL) 2009. ‘Sportverslaggever’ Huub Driessen, gehuld in een gele trui, interviewt Smeets in boekhandel Dominicanenkerk in Maastricht. Gespreksonderwerp is Marts nieuwe boek. Ik hoopte echt dat TVL dit item voorgoed uit het archief verbannen had. Helaas, het verstand zegent niet altijd.

Over het interview kan ik kort zijn: niet boeiend, slechte/domme vragen, geen enkele diepgang. Goed, kan gebeuren bij een regionale zender. Maar het vraaggesprek krijgt een vervelend staartje. Zeker als de zwetende interviewer Mart in de laatste minuut op de kast jaagt door Ria Visser ter sprake te brengen. Visser is schaatsanalist bij de NOS en heeft ooit het bed gedeeld met Mart. Ook dat kan gebeuren, zullen we maar zeggen.

Smeetsiaans
Wat volgt is een ouderwetse Smeetsiaanse uitbarsting. Driessen vraagt erom, en krijgt het op een presenteerblaadje. Heel knap hoor, voor iemand die de schoenveters van Smeets nog niets eens mag strikken. Pijnlijk, maar de heren schudden elkaar toch de hand. Vergeven is vergeten…

Of toch niet? 11 januari van dit jaar vond TVL het maar weer eens tijd om het hele fragment uit te zenden. En dat nota bene ter ere van de verjaardag van Mart Smeets. Onder het motto ‘de jarige Mart pesten’ kondigt de blonde presentatrice, met brede glimlach, het item aan: ‘Dit heeft zelfs De TV draait door gehaald’, vertelt ze trots.

Die trots mag wat mij betreft plaatsmaken voor diepe schaamte. Het oprakelen van dit soort relletjes heeft niets met journalistiek te maken. Het is ook respectloos tegenover de jarige Smeets, met al zijn ervaring. Ook al is hij soms een vervelende, zelfingenomen kwal, dit verdient hij ook weer niet. Maar goed, in de strijd om een paar Limburgse kijkers, in een nieuwsluwe periode, is het archief schijnbaar van levensbelang. 

Bekijk het fragment HIER.

Mooie ervaring rijker

Helaas, het mocht niet zo zijn. De Belgen zijn dit jaar gaan lopen met de RVU Radioprijs. Natuurlijk was ik vrijdag teleurgesteld. Toch overheerst, een paar dagen later, het gevoel van trots. Ten eerste ben ik er trots op dat ik bij de laatste vijf in de categorie nieuws zat. De andere genomineerden waren namelijk geen koekenbakkers. Maar nog meer ben ik blij met het commentaar van de jury.

Die mooie woorden zijn terug te lezen in het speciale juryrapport: In dit prachtige, sfeervolle portret wordt de luisteraar meegenomen langs de toppen, maar vooral de dalen van zijn korte carrière. (…) De jury vindt het een uitstekend programma, dat eenieder zal ontroeren. Toch had de jury nog ‘wat meer willen horen’, bijvoorbeeld een quote van Johan Cruijff over Willy Dullens. ‘Op onderzoek uitgaan’, noemen ze dat.

Oké, daar kan ik het niet mee oneens zijn. Maar er wordt hier wel veel van mij als radiomaker gevraagd. Johan Cruijff is niet echt een benaderbaar persoon voor een interview. En als je dat voor elkaar krijgt, moet het wel over de fameuze Cruijff Courts gaan (weet ik toevallig uit betrouwbare bron).

Toch is dit een goede les. Het verhaal over Willy Dullens was voor mijn gevoel compleet, maar het kon dus nóg completer. Tevens illustreert dit, dat ik in de toekomst een onderwerp verder moet uitdiepen. Iets waar in de journalistiek niet vaak genoeg op gehamerd kan worden.

Terugluisteren, dat kan. Zie onderstaande links:
>> Luister HIER naar een interview met mij en de uitreiking
>> Beluister HIER de hele uitzending

The Voice of… John

De spanning neemt nu toch wel toe. Aanstaande vrijdag is de prijsuitreiking van de RVU Radioprijs 2010. Gisteren was mijn documentaire over Willy Dullens te beluisteren op Radio 1. Net op dat moment zat ik in de auto, ergens tussen Weert en Maastricht. Juist dat gaf een apart gevoel, om je radioportret op die manier te beluisteren. Radio blijft wat mij betreft toch echt ‘automedium’. Informatief en daardoor leuk om naar te luisteren. Wat de uitslag vrijdag ook mag zijn, dit pakken ze me niet meer af.

Kijk ook eens op de website van Maastricht Aktueel, daar vind je nog meer informatie over mijn nominatie.