Mensen herinneren me er nog wel eens aan. Vroeger, toen alles beter en anders was, deed ik wel eens ‘collega’ Mart Smeets na. Het resulteerde in lange monologen met foute intonatie en vreemde gebaren aan de keukentafel. ‘Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik’, het werd een gevleugelde uitspraak. Niks mis mee, toch?
Anekdote
Mart Smeets blijft ondanks zijn iet wat arrogante gedrag een boeiende man. Een anekdote die ik vaak heb moeten vertellen, en nu dus weer, gaat terug naar Middelburg mei 2010. Na de spannende derde etappe van de Ronde van Italië, gewonnen door een onbekende Belg, kom ik Smeets tegen achter de finish. De enige vraag die ik stel: ‘Tijd voor een fotootje Mart?’
Het is jeugdsentiment. Want 11 jaar eerder ging ik al tijdens de Amstel Gold Race met de forse presentator op de foto voor de plaatselijke kruidenier. Het bleek niet meer dan een publiciteitsstunt van de eigenaar te zijn, die met het kiekje de indruk wekte dat de anchorman vaste klant was. Maar goed, een foto 11 jaar later in Zeeland zou toch een onvervalste reünie zijn geweest! Koning Smeets weigert echter: ‘Geen zin in jongeman; geen tijd voor die flauwekul.’
TVL
Ook al ken ik de zelfingenomen Smeets niet persoonlijk, eerlijk is-ie wel. En dat laatste kun je hem ook niet ontzeggen in het abominabel slechte item van TV Limburg (TVL) 2009. ‘Sportverslaggever’ Huub Driessen, gehuld in een gele trui, interviewt Smeets in boekhandel Dominicanenkerk in Maastricht. Gespreksonderwerp is Marts nieuwe boek. Ik hoopte echt dat TVL dit item voorgoed uit het archief verbannen had. Helaas, het verstand zegent niet altijd.
Over het interview kan ik kort zijn: niet boeiend, slechte/domme vragen, geen enkele diepgang. Goed, kan gebeuren bij een regionale zender. Maar het vraaggesprek krijgt een vervelend staartje. Zeker als de zwetende interviewer Mart in de laatste minuut op de kast jaagt door Ria Visser ter sprake te brengen. Visser is schaatsanalist bij de NOS en heeft ooit het bed gedeeld met Mart. Ook dat kan gebeuren, zullen we maar zeggen.
Smeetsiaans
Wat volgt is een ouderwetse Smeetsiaanse uitbarsting. Driessen vraagt erom, en krijgt het op een presenteerblaadje. Heel knap hoor, voor iemand die de schoenveters van Smeets nog niets eens mag strikken. Pijnlijk, maar de heren schudden elkaar toch de hand. Vergeven is vergeten…
Of toch niet? 11 januari van dit jaar vond TVL het maar weer eens tijd om het hele fragment uit te zenden. En dat nota bene ter ere van de verjaardag van Mart Smeets. Onder het motto ‘de jarige Mart pesten’ kondigt de blonde presentatrice, met brede glimlach, het item aan: ‘Dit heeft zelfs De TV draait door gehaald’, vertelt ze trots.
Die trots mag wat mij betreft plaatsmaken voor diepe schaamte. Het oprakelen van dit soort relletjes heeft niets met journalistiek te maken. Het is ook respectloos tegenover de jarige Smeets, met al zijn ervaring. Ook al is hij soms een vervelende, zelfingenomen kwal, dit verdient hij ook weer niet. Maar goed, in de strijd om een paar Limburgse kijkers, in een nieuwsluwe periode, is het archief schijnbaar van levensbelang.
Bekijk het fragment HIER.
